Świetlik łąkowy



Trędownikowate - Scrophulariaceae
Jest to roślina roczna, szarozielona, do 30 cm wysokości. Łodygę ma wyprostowaną, pojedynczą lub rozgałęzioną, owłosioną długimi wełniastymi włoskami z domieszką włosów gruczołowatych, od dołu owłosienie jest rzadkie.
Liście u nasady klinowate, zbiegają w bardzo krótki ogonek. Dolne są okrągławe, o 1-3 parach tępych ząbków, wyższe eliptycznie jajowate, o 3- 6 parach ostrych ząbków, ku górze łodygi coraz większe, owłosione gruczołowatymi włoskami i szczecinkami. Przysadki są szerokojajowate lub okrągławe, zbiegające w ogonek, ząbkowane, owłosione tak jak liście.
Kielich jest rurkowatodzwonkowaty, na szypulce owłosiony, szczególnie na brzegu i na nerwach. Korona jest dwukrotnie dłuższa od kielicha, powiększa się jeszcze bardziej w miarę zakwitania. Płatki są białe lub lekko fioletowe, owłosione, o wardze górnej zabarwionej fioletowo z żółtą plamą w gardzieli i fioletowymi nerwami, warga dolna jest znacznie dłuższa od górnej, o łatce środkowej głęboko wyciętej. Owocem jest torebka do 5,5 mm długa, szczeciniasto owłosiona. Świetlik łąkowy kwitnie od maja do października.
Występuje w widnych lasach, na brzegach lasów, łąkach, suchych zboczach, zaroślach. Jest pospolity w całym kraju, w górach - po regiel górny.
Surowcem jest ziele świetlika - Herba Euphrasiae. Działanie surowca - patrz świetlik wyprężony.