Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Skrzyp zimowy



Skrzypowate - Equisetaceae
Jest to bylina wysokości 40-100 cm, o pędach zarodnikowych i płonnych podobnych do siebie, zawsze zielonych.
Pęd wieloletni, szarozielony, pojedynczy, bardzo szorstki, sztywny, o 8-20 płaskich żeberkach, ma w środku wielki przewód powietrzny. Pochwy są przylegające, walcowate, w dole z czarnym paskiem, o ząbkach błoniastych, łatwo odpadających. Kłos zarodniowy na szczycie jest zaostrzony. Skrzyp zimowy tworzy zarodniki w lipcu i sierpniu, dopiero w drugim roku wegetacji.
Występuje w podmokłych lasach, dębowo-sosnowych i dębowo-grabowych z sosną, na łąkach, zboczach pagórków, jarów i wąwozów, na wilgotnych piaskach. Wszędzie jest dość pospolity, występuje powszechnie na nizinach całej Polski, a w górach można go spotkać aż po regiel górny.
Surowcem (rzadko pozyskiwanym) jest ziele skrzypu zimowego - Herba Equiseti majoris. Ziele skrzypu zbiera się w dni suche, przy końcu czerwca i w lipcu, ścina się górną część pędów płonnych - zielonych, zdrowych, bez plam. Po wysuszeniu jest ono pozbawione zapachu, smak ma lekko kwaskowaty i naturalną szarozieloną barwę.
Oba gatunki skrzypów zawierają alkaloidy (nikotyna), flawony, saponiny, bardzo dużo krzemionki, kwasy organiczne i sole mineralne.

Surowiec działa wykrztuśnie, moczopędnie, przeciwkrwotocznie, remineralizująco, reguluje przemianę materii.
Odwary z ziela stosuje się w stanach zapalnych dróg moczowych, krwawieniach z dróg moczowych, przy kamicy nerkowej, schorzeniach trzustki, krwawieniach płucnych, artretyzmie, przy leczeniu otyłości oraz przy uporczywych egzemach. Zewnętrznie używa się przy zapaleniu spojówek, do okładów na trudno gojące się rany, owrzodzenia, stłuczenia i oparzenia oraz do mycia włosów przy łupieżu.