Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Miodunka plamista



Szorstkolistne - Boraginaceae
Podobnie jak poprzednia, i ta miodunka jest byliną wysokości 10-30 cm. Kłącze ma długie, cienkie, pełzające, rozgałęzione. Łodyga jest wzniesiona, szorstko szczeciniasto owłosiona, słabo kanciasta, zanika niekiedy już w czerwcu po przekwitnieniu rośliny.
Liście płonnych różyczek (odziomkowe) mają sercowatojajowate blaszki, dłuższe od ogonków. Liście pędów kwiatowych są znacznie mniejsze od odziom kowych. Wszystkie liście są z wierzchu białawoplamiste, szorstkie, okryte dwojakimi włoskami, dłuższymi sztywnymi szczecinkami, rzadko rozrzuconymi i gęstymi króciutkimi włoskami oraz włoskami gruczołowymi. Owłosienie liści jest sztywniejsze, ale rzadsze niż u poprzedniego gatunku.
Kwiat ma lejkowatą koronę, początkowo różowawoczerwoną, później niebieskofioletową i rurkowaty kielich. Owocami są rozłupki lśniące, gładkie, owłosione, jajowate. Miodunka plamista kwitnie od marca do maja.
Występuje w lasach liściastych, zaroślach, na siedliskach cienistych i wilgotnych, tylko w zachodniej części niżu (Śląsk, zachodnia część Pomorza, woj. poznańskie).
Surowcem zielarskim jest ziele - Herba Pulmonariae.
Zbiera się ziele kwitnące wczesną wiosną, liście różyczkowe również w lecie. Suszy się je w suszarniach naturalnych lub ogrzewanych do 35°C. Ziele po wysuszeniu jest pozbawione zapachu, ma smak śluzowaty, lekko ściągający.
Ziele obu miodunek zawiera nieduże ilości garbników, woski, śluz, sole mineralne (bogate w potas i wapń), ślady saponin i krzemionki.

Działa wykrztuśnie, ściągająco, oslaniająco i moczopędnie. Stosuje się odwary z ziela przy przewlekłych nieżytach dróg oddechowych, krwiopluciu, chrypce, kaszlu, nieżytach żołądka i jelit, biegunkach, krwawieniach w przewodzie pokarmowym.