Mięta pieprzowa



Mięta pieprzowa (Mentha piperita), bylina z rodziny wargowych powstała ze skrzyżowania mięty zielonej i mięty nadwodnej. Jako mieszaniec nie wytwarza kiełkujących nasion i jest rozmnażana wegetatywnie. Obecnie, mięta pieprzowa jest uprawiana na całym świecie jako roślina lecznicza i przyprawowa.
W lecznictwie znajdują zastosowanie dwie formy jednego z podgatunków: rubencens i pallescens. Roślina posiada podziemne i nadziemne kłącza, ulistnione, czterokanciaste łodygi, owłosione, wysokości około 80 cm, liście ogonkowe, jajowate, ostro zakończone, brzegiem piłkowane, ciemnozielone, z gruczołkami olejkowymi. Wytwarza kwiatostany na szczytach pędów w nibykłoskach, kwiaty dwuwargowe, drobne, różowofioletowe. Cała roślina posiada silny, orzeźwiający, mentolowy zapach. Jest jedną z najstarszych roślin leczniczych, stosowana w starożytnych Chinach, w Egipcie do balsamowania zwłok, w Grecji uważano że pobudza myślenie, likwiduje bóle głowy i mdłości.
W medycynie ludowej mięta była lekiem uspokajającym, stosowanym przy bólach żołądka i głowy. W tych czasach używano miętę kędzierzawą lub nadwodną. Dopiero od XVIII wieku zaczęła rozpowszechniać się uprawa mięty pieprzowej.
Surowcem leczniczym są liście zrywane przed zakwitnięciem, suszone lub poddawane destylacji w celu uzyskania olejku miętowego. Liście zawierają około 2 % olejku w skład którego wchodzi ponad 30 związków, głównie; mentol, menton, tymol, limonen i inne, około 10 % garbników, flawonoidy, gorycze, sole mineralne itd. Preparaty z mięty zwiększają wydzielanie soków trawiennych, zmniejszają napięcie mięśni gładkich oraz działają przeciwbakteryjnie, głównie w przewodzie pokarmowym i drogach żółciowych, gdyż bakteriobójczy mentol i menton zostają wydalane razem z żółcią. Mięta należy do najczęściej stosowanych w Polsce ziół, samodzielnie lub w mieszankach ziołowych.

Działanie lecznicze mięty pieprzowej

Stosowana jest do leczenia bólów brzucha, nudności, wzdęć, braku łaknienia, niestrawności tłuszczów, schorzeniach wątroby i dróg żółciowych, w nieżytach jamy ustnej i gardła, jako dodatek w ziołowych mieszankach uspokajających. Oprócz naparów stosuje się olejek miętowy, przeważnie jako dodatek do innych preparatów z powodu niebezpieczeństwa przedawkowania w stanie skoncentrowanym. Specyfiki z liści mięty stosowane z umiarem nie wywołują negatywnych skutków ubocznych. Negatywne objawy mogą wystąpić po przedawkowaniu olejku miętowego w postaci; bólów brzucha, wymiotów, śpiączki lub zachwiania równowagi. Stosowany zewnętrznie może powodować wysypkę, przekrwienie i podrażnienie skóry, zwłaszcza u małych dzieci.
Olejek miętowy jest stosowany w kosmetyce, jako dodatek aromatyczny do płynów odświeżających jamę ustną, past do zębów, płynów do kąpieli itp.
W kuchni może stanowić przyprawę do wielu potraw, jako dodatek do orzeźwiających napojów. Przemysł cukierniczy dodaje olejek miętowy do wyrobów cukierniczych a producenci alkoholu stosują go w produkcji wódek i likierów.

mięta pieprzowa,działanie