Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Dziewanna wielokwiatowa



Trędownikowate - Scrophulariaceae

Jest to również roślina dwuletnia, pokryta białoszarawym lub jasnożółtym kutnerem. Łodyga jest wzniesiona, do 2 m wysoka, pojedyncza, cała wąsko oskrzydlona.
Liście są ułożone skrętolegle, bez przylistków, brzegiem karbowane, zaostrzone. Na spodniej stronie są wydatne tylko nerw główny i boczne pierwszego rzędu. Dolne liście są eliptyczne, zwężone w krótki ogonek, wyższe - jajowate, siedzące, zbiegają wzdłuż całego międzywęźia, dlatego cała łodyga jest oskrzydlona.
Kwiaty są umieszczone na osi kwiatostanu w pęczkach po (2) 4 (9), tworzą zbity kłosokształtny kwiatostan, jak u poprzedniego gatunku. Podsadki, zwykle dłuższe od kwiatów, są wyciągnięte w kończyk, nasada dolnych podsadek zbiega po szypułce dwoma skrzydełkami Szypułka kwiatu głównego w pęczku, prawie dwa razy krótsza od kielicha, u nasady z dwoma wąskimi podkwiatkami.. Okwiat jest 5-krotny, kielich o działkach z niewyraźnym nerwem. Korona okółkowa, rozpostarta prawie płasko, do 5 cm średnicy, żółta, od zewnątrz gęsto owłosiona, od wewnątrz zwykle naga. Pręciki i słupek - takie jak u poprzedniego gatunku. Owocem jest szeroko jajowata torebka, krótsza od kielicha lub tak długa jak on, o ścianach grubawych, gęsto omszona gwiazdkowatymi włoskami.
Oba gatunki kwitną od czerwca do września.
Występują na skraju lasów, zrębach, słonecznych wzgórzach, kamieńcach, przy drogach, na glebach piaszczystych. Są rozpowszechnione na niżu, rzadziej występują na pogórzu.
Są to gatunki dość zmienne pod względem kształtu liści i pokroju, tworzą mieszańce z innymi gatunkami tego rodzaju. Obie dziewanny są roślinami miododajnymi.
Surowcem zielarskim jest kwiat dziewanny (korona z przyrośniętymi pręcikami) - Flos Verbasci, korona dziewanny - Corol/a Verbasci.
Kwiaty pozyskuje się częściowo ze stanowisk naturalnych, częściowo z plantacji. Kwiaty dziewanny rozwijają się stopniowo, ich zbiór trwa więc dość długo. Zbiera się tylko same korony z przyrośniętymi do nich pręcikami i suszy szybko w temperaturze około 35° lub w ocienionych, przewiewnych miejscach. Dobrze wysuszone kwiaty mają barwę złocistożółtą, zapach miodowy, słodkawy, smak słodkawy, śluzowaty.
Surowiec zawiera śluz, flawonoidy, saponiny, kwasy organiczne, sole mineralne, karotenoidy, pektyny, ślady olejku eterycznego.

Napar z Kwiatów działa wykrztuśnie, osłaniająco, przeciw skurczów o, przeciwcukrzycowo, lekko przeczyszczająco i antyseptycznie. Stosuje się przy nieżytach dróg oddechowych, dychawicy oskrzelowej, przy nieżytach przewodu pokarmowego, kolce jelitowej. Zewnętrznie używa się odwaru na rany, wrzody, uszkodzenia skóry i tkanki podskórnej, oparzenia, odleżyny, stłuczenia, również na skórę twarzy z wypryskami. Służy także do mycia włosów przy łupieżu i łysieniu. go gatunku. Owocem jest szeroko jajowata torebka, krótsza od kielicha lub tak długa jak on, o ścianach grubawych, gęsto omszona gwiazdkowatymi włoskami. Oba gatunki kwitną od czerwca do września. Występują na skraju lasów, zrębach, słonecznych wzgórzach, kamieńcach, przy drogach, na glebach piaszczystych. Są rozpowszechnione na niżu, rzadziej występują na pogórzu.