Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Dąb szypułkowy



Bukowate - Fagaceae

Drzewo dorasta do 35 (40) m wysokości, ma silnie rozgałęzioną nieregularną koronę. Kora tego gatunku jest podobna do kory dębu bezszypułkowego. Gałązki tylko za młodu są owłosione, jednoroczne pędy są błyszczące, brunatna we, nieco kanciaste. Pączki są jajowate, krótkie, tępe, pięciograniaste, jasnobrunatne.
Liście w zarysie są odwrotnie jajowate, najszersze w górnej części, do 14 cm długości, nieregularnie klapowane z 4-7 parami zaokrąglonych klap. Liście u nasady są zwykle opatrzone uszkami lub sercowato wycięte, krótkoogonkowe. Nerwy drugiego rzędu dobiegają zarówno do zatok, jak i do szczytów klap. Liście za młodu są słabo owłosione, później nagie. PrzyIistki szybko odpadają.
Kwiaty męskie tworzą luźne, zwisające, bladozielone bazie, wyrastające po 2 lub 3 w pachwinach liści. Kwiaty żeńskie są zebrane po 2-5 w kwiatostany o szypułce dochodzącej do 15 cm długości. Owocami są orzechy kształtu wydłużonego, jajowatego, z ostrym wyrostkiem na szczycie, tępo ścięte u podstawy i objęte przez miseczkę w 1/3 długości. Żołędzie są zielone, podłużnie prążkowane, wyrastające po 1-5 na długich szypułkach. Dąb szypułkowy kwitnie od kwietnia do maja, o dwa tygodnie wcześniej od poprzedniego. Owocuje we wrześniu i październiku.
Występuje razem z dębem bezszypułkowym, z którym często tworzy mieszańce. Jest bardziej wymagający co do gleby, lecz mniej pod względem klimatu. Rośnie pospolicie na całym niżu. W Karpatach i Sudetach dochodzi do 700 m npm.
Surowcem pozyskiwanym z obu gatunków jest przede wszystkim kora dębu - Cortex Quercus (czasem liście i nasiona).
Korę w celach leczniczych zbiera się wiosną z młodych odrośli i 3-4-letnich gałęzi, przed rozwinięciem się pączków, z drzew ścinanych przy cięciach gospodarczych.
Kora po wysuszeniu ma zewnętrzną stronę gładką lub lekko pomarszczoną, błyszczącą, barwy szaroburej z jaśniejszymi przetchlinkami, wewnętrzną zaś prążkowaną, żółtawą lub czerwonawoburą. Kora ma słaby zapach, a smak gorzkawy, ściągający.
Liście zbiera się w czerwcu, młode, zdrowe i suszy w przewiewnym, ocienionym miejscu.
Kora zawiera garbniki, flawonoidy, śluz, cukry, sole mineralne, kwasy organiczne, gorycz.
Kora dębu działa ściągająco, przeciwzapalnie, przeciwkrwotocznie i zapierająco. Stosuje się odwary z kory przy schorzeniach przewodu pokarmowego, nieżytach żołądka i jelit, nadmiernym wydzielaniu śluzu w przewodzie pokarmowym, krwawieniach wewnętrznych, biegunkach, w chorobach pęcherza i nerek, krwawieniach macicznych.
Zewnętrznie stosuje się ją przy stanach zapalnych i ropnych jamy ustnej i gardła, zapaleniu migdalków, owrzodzeniach, czyrakach, oparzeniach, odmrożeniach, a także przy egzemie, łuszczycy i upławach, w postaci odwaru do okładów i płukań.
Alkoholowy wyciąg z kory dębowej tworzy na miejscu zranienia osłaniającą błonkę.
Mielone żołędzie dębu używano jako namiastkę kawy.
Drewno dębu jest cenione ze względu na swe właściwości. Jest ciężkie, twarde i zwarte, dzięki temu znajduje zastosowanie w budownictwie, meblarstwie, bednarstwie itp.