Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Bukwica zwyczajna



Wargowe - Lebiatae

Jest to bylina wysokości 20-80 cm, o silnym, palowym korzeniu. Łodygę ma wzniesioną, tępo 4-graniastą, odstająco szorstko owłosioną. Liście długości 6- -12 cm są podłużnie jajowate lub jajowatolancetowate, zwężające się stopniowo od zaokrąglonej, sercowatej podstawy ku tępemu końcowi, brzegiem grubo ząbkowane. Blaszka liściowa jest obustronnie słabo owłosiona. Górna powierzchnia liścia jest ciemna, spodnia jaśniejsza, z wyraźną siatką nerwów. Dolne liście, długoogonkowe są zebrane w różyczce, liście łodygowe ułożone naprzeciwległe, osadzone na krótkich ogonkach lub prawie siedzące.
Kwiaty ustawione na szczycie pędu w nibyokółkach, tworzą do 6 cm długi, zbity kłosokształtny kwiatostan. Tylko w dolnej części jest on nieco luźniejszy z jednym nibyokółkiem oddalonym od całego kwiatostanu. Dolne podsadki są jajowatolancetowate, ząbkowane, dłuższe od kwiatów, górne zaś lancetowate, całobrzegie i krótsze od kwiatów. Przysadki są całobrzegie, owłosione, podłużnie jajowate lub lancetowate. Kielich, o pięciu szydlasto lancetowatych ząbkach i dobrze zaznaczonych nerwach, jest mocno owłosiony. Korona długości 15 mm ma płatki różowe, fioletowe lub białe (wyjątkowo), króciutko delikatnie owłosione. Owocem jest podłużnie jajo-wata rozłupka, do 3 mm długa, naga i gładka. Roślina ta kwitnie od lipca do września. Gatunek jest zmienny co do kształtu i owłosienia liści.
Występuje w widnych lasach liściastych, na żyźniejszych siedliskach, na śródleśnych łąkach okresowo wilgotnych, na brzegach lasów, dróg, wśród zarośli. Jest pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.

Surowcem zielarskim są liście i ziele bukwicy - Folium, Herba Betonicae.
Liście zbiera się w końcu wiosny i w lecie, ścina się tylko liście dolne rośliny, nie więcej niż 1/3 ich ilości, dzięki temu szybko odrastają i można je zbierać kilka razy w okresie wegetacji. Ziele zbiera się w początkach kwitnienia, ścina się tylko kwitnące końce pędów. Suszy się je w suszarniach powietrznych w cieniu lub ogrzewanych do 35°.
Surowiec ma zapach balsamiczny, podobny do zapachu melisy, a smak gorzki, ostro korzenny i ściągający. Zawiera ślady olejku eterycznego, alkaloidy, związki żywicowe i śluzowe, gorycze, kwasy organiczne, sole mineralne.
Działa wykrztuśnie, przeciwbiegunkowe i ściągająco. Stosuje się go w naparach przy dychawicy oskrzelowej, zaburzeniach w trawieniu, przewlekłych nieżytach jelit, żółtaczce, bólach głowy, osłabieniu nerwów, padaczce i przewlekłym gośćcu. Zewnętrznie używa się do leczenia ropiejących, zakażonych i trudno gojących się ran oraz do okładów przy zwichnięciach.
Bukwicę należy uprawiać, ponieważ w stanie naturalnym występuje ona nielicznie.

bukwica zwyczajna